Stockbeheer voor je prijzenkast

Waarom tellen in de camion faalt

De klassieke aanpak is dozen tellen aan het eind van het seizoen. Dat vertelt je wat er over is, maar niet wat je gemist hebt — en dat tweede cijfer is het duurste. Elke keer dat een klant zijn punten wil inruilen voor iets wat er niet meer hangt, kies je tussen een ontevreden klant en een prijs weggeven die meer kost dan wat hij verdiend had.

Wat je ook niet ziet in de camion: het verschil tussen kermissen. Een dorpskermis met veel kinderen vraagt een andere kast dan een stadsfoor met veel jongeren. Wie met één vaste bestelling het hele seizoen door werkt, heeft op de helft van zijn stops de verkeerde voorraad.

Denk in categorieën, niet in stuks

Honderd verschillende artikelen bijhouden is ondoenbaar. Drie tot vijf categorieën wél, en dat is waar je klant ook in denkt. Een werkbare indeling:

Zodra je per categorie weet wat er weggaat, zie je patronen die je op stuksniveau nooit zou opmerken: dat de middenklasse op familiekermissen twee keer zo snel leegloopt, bijvoorbeeld, of dat je grote prijzen op stadsforen amper bewegen.

Werk met een bijbestel-drempel

Het simpelste systeem dat werkt: per categorie een aantal waaronder je niet wil zakken. Kom je eronder, dan bestel je bij — niet wanneer het toevallig uitkomt. Zet die drempel hoog genoeg om je langste periode tussen twee bevoorradingen te overbruggen, plus een marge voor een onverwacht drukke kermis.

Een praktische regel: neem je gemiddelde verbruik per kermisdag, vermenigvuldig met het aantal dagen tot je volgende bevoorrading, en tel daar de helft bij. Dat is je drempel. Op papier voelt dat als te veel voorraad; in de praktijk is het het verschil tussen een volle kast op zondagavond en een kast waar niets meer aan hangt.

Een volle kast verkoopt beter dan een lege

Stockbeheer is niet alleen een kwestie van kosten. Je prijzenkast is je etalage: mensen blijven staan bij wat er hangt. Een kast die er op zondag uitgeplukt bij hangt, vertelt de voorbijganger dat er niets meer te winnen valt — en dat kost je de laatste, vaak drukste, uren van de kermis.

Praktisch: hou een kleine reservevoorraad apart die je alleen gebruikt om de kast op te vullen, niet om uit te delen. Beter een kast die er vol uitziet met wat kleinere prijzen dan een half lege kast met alleen grote.

Wat één seizoen bijhouden je oplevert

Je hoeft geen boekhoudsysteem te bouwen. Noteer per kermis drie dingen: wat je meenam, wat je meenam naar huis, en of je iets tekortkwam. Na een seizoen heb je per type kermis een profiel — en bestel je voor het volgende jaar op cijfers in plaats van op gevoel.

Wie digitaal spaart, krijgt een deel van dat werk cadeau: elke ingeruilde prijs is een registratie. Je ziet dan niet alleen wát er wegging, maar ook hoeveel punten mensen ervoor over hadden en welke prijzen nooit gekozen worden. Dat laatste is vaak het interessantst: een prijs die niemand kiest, neemt plaats in je kast én in je camion.

De puntprijs is je stuurwiel

Wie digitaal werkt, kan sturen zonder iets weg te gooien. Blijft een categorie hangen, dan verlaag je tijdelijk het aantal punten dat ze kost. Loopt je middenklasse te snel leeg, dan zet je hem een trapje hoger. Zo stem je je kast af op je voorraad, in plaats van je voorraad achteraf recht te trekken.

Op papier kan dat niet: een gestempelde kaart heeft één vaste waarde en die verander je niet halverwege het seizoen. Dat is een van de minder besproken redenen om over te stappen — meer daarover in papieren spaarkaartjes digitaliseren.